tag:blogger.com,1999:blog-339505422011-09-06T16:29:17.099+03:00"CURIOSITY KILLED THE CAT, BUT SATISFACTION BROUGHT IT BACK" EUGENE O'NEILnosyparkernoreply@blogger.comBlogger1961100tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-49404412763646998942009-04-13T15:49:00.024+03:002009-04-13T16:07:47.387+03:00

...και τώρα που γιατρεύτηκα, μήπως είμαι βαρετή;

nosyparkernoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-32363390683340783832008-09-30T21:32:00.007+03:002009-04-28T15:01:57.454+03:00

Κοιμάμαι χωρίς να φοβάμαι γιατί ξέρω πως θα ξυπνήσω και θα είσαι εκεί, μαγειρεύω και βάζω μέσα όλη μου την αγάπη, μια μέρα μέσα μου θα φυτρώσει ένας σπόρος, θα ξυπνήσουμε και θα ‘μαστε τρεις ή μάλλον πέντε, φτιάχνω limoncelo, φτιάχνεις μελιτζανοσαλάτα με σκόρδο, ένα μακρινό πρωί θα τινάξω τα μαλλιά μου και μέσα από τις μπούκλες θα πηδήξει η αγάπη μας, δυνατή κι ανταριασμένη και ίσως λίγο

nosyparkernoreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-44195340876126439992008-05-30T12:43:00.019+03:002009-04-28T15:07:33.048+03:00

Τέλος

nosyparkernoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-64776162465841421882008-03-09T17:41:00.019+02:002009-04-28T15:03:36.579+03:00

Αν και δεν έχω προσωπική συλλογή από βινύλιο, μπήκα στον πειρασμό να ακολουθήσω το μπλογκοπαίχνιδο με το sleeveface challenge που ξεκίνησε ο tertuliano. Σάββατο βράδυ λοιπόν στο σπίτι του φίλου μου, χώθηκα μέσα στα LP προσπαθώντας να βρω μερικά ενδιαφέροντα εξώφυλλα. Οι περισσότεροι δίσκοι της συλλογής αγοράστηκαν μεταχειρισμένοι από το Μοναστηράκι, όπου ο καλός μου και οι μεγαλύτεροι αδερφοί του

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-6256857243496307032008-03-03T22:21:00.012+02:002009-04-28T14:59:56.879+03:00

Από τότε που με θυμάμαι, πάντα κάτι μου έλειπε. Θυμάμαι να μου λείπει ο πατέρας μου που γύριζε πάντα κατά τις 10 κι ήταν συνέχεια κουρασμένος. Θυμάμαι να πηγαίνουμε βόλτα, να προσπαθώ να του πιάσω το χέρι κι εκείνος σκληρά να με χτυπά στο πάνω μέρος της παλάμης λέγοντάς μου ότι πρέπει να μεγαλώσω και να μάθω να διασχίζω το δρόμο μόνη. Θυμάμαι να μη με παίρνει αγκαλιά και να μη με χορεύει στα

nosyparkernoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-67593037911408732602007-09-17T17:22:00.001+03:002009-04-28T15:05:39.825+03:00

Τι είναι χειρότερο; Να μην έχεις τίποτα ή να τα έχεις όλα και να μην αρκεί;

nosyparkernoreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-67757605593743054992007-09-14T12:53:00.000+03:002007-09-14T12:59:46.936+03:00

Ορίστε! Το γράφει και στο άρθρο καθαρά. Είναι επικίνδυνο. Άρα δεν ψηφίζω!

nosyparkernoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-76576851146348754162007-09-06T15:14:00.001+03:002009-04-28T15:06:11.597+03:00

Photo by miss_pupikΤελικά δεν ξέρω κατά πόσο η περιέργεια σκότωσε την εφτάψυχη γάτα, πάντως σίγουρα την κούρασε. Πάει ένας χρόνος ακριβώς από τότε που ξεκίνησε αυτό το blog εντελώς πειραματικά, μετά από παρότρυνση ενός φίλου. Η αλήθεια είναι ότι το διασκέδασα πολύ. Ανακάλυψα ότι μπορώ να γράφω και να εκφράζω συναισθήματα, αν και πολλές φορές -ποιητική αδεία- το παράκανα λίγο. Διαπίστωσα ότι μέσω

nosyparkernoreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-39573309020790697892007-08-31T09:43:00.001+03:002009-04-28T15:09:51.523+03:00

Γέρνω να ξεκουραστώ στην μπλε-πορτοκαλί αιώρα που έχουμε κρεμάσει στο μπαλκόνι και σφαλίζω τα μάτια να μη δραπετεύσουν τα όνειρα. Το καλοκαίρι έφυγε τόσο γρήγορα που ήταν σαν να κράτησε μόνο μια μέρα. Έχει μείνει να το θυμίζει μονάχα μυρωδιά από αγιόκλημα, φωτογραφίες γεμάτες χρώμα θαλασσί κι ηλιοκαμμένη επιδερμίδα που σιγά σιγά θα ξεφλουδίσει αφήνοντας άχαρα σημάδια. Σε λίγο τα μπράτσα θα

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-81215950488618215682007-08-27T16:25:00.002+03:002009-04-28T15:11:45.896+03:00

Photo by RoseKateΠάει καιρός από την τελευταία φορά που κάθησα να γράψω. Όχι επειδή δεν είχα κάτι να πω - κάθε άλλο! Έχω πολλά να σου διηγηθώ... για μέρες και για νύχτες αξημέρωτες, για στεριές και θάλασσες, για ταξίδια ποτισμένα ξάστερους ουρανούς, για διαδρομές ριψοκίνδυνες πάνω σε 2 ρόδες και γι αγκαλιές ασφαλείας. Όμως προτιμώ να τα κρατήσω μόνο για μένα, έτσι απλά γιατί... κι εγώ δεν ξέρω.

nosyparkernoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-39169036369710583422007-08-20T22:02:00.000+03:002007-08-20T22:05:05.149+03:00

nosyparkernoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-62597478565126124472007-07-27T13:42:00.002+03:002009-04-28T15:20:41.487+03:00

Photo by PhoeebsΚλειστόν λόγω θέρους

nosyparkernoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-50076969680376754022007-07-25T08:12:00.001+03:002009-04-28T15:16:21.800+03:00

Φωτογραφία του Γιώργου ΤσελίκαΗ φήμη του προηγούταν του ονόματός του. Είχα ακούσει τόσα πολλά γι αυτόν πριν τον γνωρίσω, ώστε την πρώτη φορά που τον συνάντησα δε μου γέμισε και πολύ το μάτι. Όμως κάθε φορά που τον ξανάβλεπα, είχε κάτι καινούριο να μου πει ή να μου δείξει. Πληθωρικός χαρακτήρας, εντελώς αυθόρμητος, με τρέλα μικρού παιδιού και μ' ένα πλατύ χαμόγελο σχεδόν πάντα στο πρόσωπό του, δεν

nosyparkernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-67475401865401041252007-07-23T16:44:00.002+03:002009-04-28T15:18:41.538+03:00

Ώρα ενδεκάτη βραδινή κι είμαι συνεπιβάτης σε μια μηχανή. Ο αέρας ψυχρός σαν να μην είναι καλοκαίρι. Παρόλο που φοράω τζην μπουφάν, νιώθω στο στέρνο μια μικρή ανατριχίλα. Κρατιέμαι από τα πλάγια της σχάρας και προσπαθώ να είμαι χαλαρή για ν’ απολαύσω τη διαδρομή. Η αλήθεια είναι πως στις στροφές φοβάμαι λίγο. Η άσφαλτος φαντάζει τρομακτική στο σκοτάδι, δεν έχει κίνηση και τα μάτια μου έχουν

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-24962145965954160312007-07-20T11:48:00.001+03:002009-04-28T15:17:42.836+03:00

"Καινούριο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω"

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-19375618370403459782007-07-17T09:06:00.001+03:002009-04-28T15:22:06.082+03:00

Photo by annejulieΏρα πρωινή. Ο ήλιος ίσα που χαϊδεύει την πολυθρόνα στη βεράντα μου. Σε λίγες μόνο ώρες θα τη μισεί τόσο που θα θέλει να την κάψει. Ένας καφές με συντροφεύει. Μέτριος χωρίς -σαν κι εμένα- με κίτρινο καλαμάκι. Κίτρινο σήμερα, κόκκινο αύριο, μπλε, πράσινο, μωβ την επομένη, κάθε μέρα κι ένα διαφορετικό ανάλογα με τη διάθεση. Κι αυτός ακόμα ο γαμημένος ο καφές έχει υποστεί

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-74511828681702253912007-07-13T14:49:00.001+03:002009-04-28T15:19:09.210+03:00

Photo by gorjussένα μπουκάλι μπύρα και ζέστη αφόρητη, ήχος από ανεμιστήρα οροφής και σχέδια για το σαββατοκύριακο, ρούχα που δεν τσαλακώνουν κι ένα sleeping bag καλοκαιρινό, ελπίδες ιδρωμένες, φωτογραφίες από εκδρομές που ξεθώριασαν και πόσο θα ‘θελα να τις έχω ζήσει μαζί με κάποιον άλλον, νοτισμένα μαλλιά που ξεβάφουν στο μαξιλάρι σαν κραγιόν στο πουκάμισο, θα πάω εκεί που δε με ξέρει κανείς

nosyparkernoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-75562372227918149702007-07-10T15:41:00.002+03:002009-04-28T15:19:23.917+03:00

Ασυνήθιστα αργοπορημένη και βιαστική, δένω πάνω μου μια φούστα τσιγγάνικη και σανδάλια με κορδέλες και πέτρες σε μια προσπάθεια να εγκλιματιστώ, παλεύω να συγκρατήσω πρόχειρα τα μαλλιά με δυο τσιμπιδάκια κι αφού –γεμάτη ανασφάλεια- αποσπώ ένα κοπλιμέντο, καβαλάω τη μηχανή και ξεκινάμε. Με την αγωνία έφηβης που πάει πρώτη φορά σε συναυλία, μόλις και μετά βίας καταφέρνω να κρύψω εκείνο το πονηρό

nosyparkernoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-19548694490392444672007-07-08T20:35:00.001+03:002009-04-28T15:18:56.412+03:00

Κάθομαι μόνη στο μπαλκόνι κι αγναντεύω τη θέα στο λιμάνι. Παίρνω χαρτί και στυλό κι όπου με βγάλει. Τρεις μέρες τώρα έχουμε φάει την Ερμούπολη με το κουτάλι. Το χρώμα αυτό το νησιώτικο και κοσμοπολίτικο συνάμα πολύ μου έχει λείψει. Το μέρος ίδιο κι απαράλλαχτο όπως το άφησα πριν 15 χρόνια, μόνο που αυτή τη φορά με συνοδεύουν γνώριμα πρόσωπα στα τσιπουράδικα και στα μπαράκια της πλατείας. Ρυθμοί

nosyparkernoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-79379252625418385632007-06-25T15:58:00.002+03:002009-04-28T15:42:13.835+03:00

Είμαι γεμάτη από εικόνες. Εικόνες από θάλασσα και ήλιο. Και μυρωδιές από φύκια κι αλμύρα. Ιδρώτα γλυκό, φιλιά που δε στέγνωσαν ακόμα και μάτια που αλλάζουν χρώματα. Πήρα στη σκηνή μου έναν αστερία να μου λέει παραμύθια να κοιμάμαι, μα εκείνος άφησε την τελευταία του πνοή δίπλα στα δάχτυλά μου. Το πρωί τον έκλαψα και τον έθαψα στην άμμο. Μαζί του σκότωσα όσους δε με κατάλαβαν κι αμέσως με

nosyparkernoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-71170975466431218672007-06-15T00:06:00.001+03:002009-04-28T15:42:46.881+03:00

Η γύμνια του κορμιού ωχριά μπρος στο ξεγύμνωμα της ψυχής Τι άλλο μένει τώρα πια;

nosyparkernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-70011312926728000292007-06-13T02:27:00.001+03:002009-04-28T15:42:34.829+03:00

Photo by pAiXAuM Όταν η Άντα Φτυς μου πέταξε το μπαλάκι ζητώντας μου να γράψω για τον ιδανικό άντρα, αρχικά προβληματίστηκα. Ως γνωστόν, τέλειος άντρας δεν υπάρχει, όπως δεν υπάρχει και τέλεια γυναίκα. Μου άρεσε όμως η πρόκληση του να συγκεντρώσω όλα όσα θεωρώ ως προσόντα σ΄ έναν άντρα. Guys, the more, the better.Να έχει ωραίο παράστημα, όμορφα χέρια, ζεστό βλέμμα και εγκάρδιο χαμόγελοΝα είναι

nosyparkernoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-84817498856459692412007-06-11T00:02:00.001+03:002009-04-28T15:42:27.223+03:00

Photo by annejulie Προσδοκίες Παρασκευής. Προσμονή Σαββάτου. Λύπη Κυριακάτικη. Τι θα μπορούσα άραγε να γράψω απόψε; Απόψε που όλα είναι μπλε-μωβ. Που ο χρόνος σταμάτησε σ’ ένα ψηφίο. Κι έχω μείνει να το κοιτώ σαν να παγώσανε τα μάτια μου επάνω του και μαζί τους κι η καρδιά μου. Κι η ανάσα μου μάτωσε ακόμη. Όλοι αυτοί που λένε πως σε σκέφτονται, ψέματα σου λένε. Χαϊδεύουν και ταΐζουν τις ελπίδες

nosyparkernoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-71142473756210964972007-06-09T11:15:00.001+03:002009-04-28T15:42:20.676+03:00

Photo by kea_etc "Η ευτυχία είναι σαν το φτερό που ταξιδεύει με το φύσημα του ανέμου.Πρέπει διαρκώς να φυσάς για να συνεχίζεται το ταξίδι του φτερού."* I love metablogging

nosyparkernoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-90921720879137894722007-06-07T10:11:00.001+03:002009-04-28T15:41:29.568+03:00

Photo by hbynoe Με την Ε. είμαστε φίλες περίπου 5 χρόνια, ίσως και κάτι παραπάνω. Έχουμε πει σχεδόν τα πάντα. Ξέρει το παρελθόν μου και ξέρω το δικό της. Μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση λοιπόν όταν πρόσφατα μου είπε πως όταν με διαβάζει αναρωτιέται ποια είναι η αληθινή nosy. Αυτή που βγαίνει μέσα από τα κείμενα, ή αυτή που έχει μπροστά της όταν συναντιόμαστε; Με ταρακούνησε λιγάκι αυτό, γιατί μου

nosyparkernoreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-8367821487917955382007-06-05T01:06:00.001+03:002009-04-28T15:41:15.954+03:00

Photo by MainLiΚρέμομαι απ’ τα δάχτυλα εραστών καθώς ξαπλώνουνε τις λύπες τους στις μπούκλες των μαλλιών μου. Πώς λιάζουν τις ελπίδες τους στις βλεφαρίδες μου σαν τρεμοπαίζουνε στο πρώτο φως και πεινασμένοι με ζητάνε! Κοίτα πώς κάνουνε βαρκάδα στην κοιλάδα των λαγόνων μου. Δες πώς πουλώ τον εαυτό μου. Φεύγουν οι μήνες, χάνονται κι αφήνουν πίσω μωβ σκιές σαν αυτές που ντύνω τα μάτια μου τα βράδια.

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-23764875969719551802007-06-02T00:02:00.001+03:002009-04-28T15:41:46.845+03:00

Photo by trace_onΜάιος 2006Να κοιμάμαι και να ξυπνώ με τη σκέψη σου. Και με τον ήχο από τα μηνύματά σου στο κινητό. Ντοπαρισμένη από έρωτα ως το μεδούλι. Να ΄ρθω να σε βρω σε μια άσχημη πόλη πιο βόρεια κι απ’ το Βορρά. Να μαλακώνει η ψυχή μου μόνο που κοιμόμαστε αγκαλιά. Και να φεύγω πιο ελαφριά απ’ ότι ήρθα. Ν' ακολουθεί ψύχρα κι ερημιά. Ένα καλοκαίρι που όμοιό του ποτέ να μην ξανάρθει. Μέσα

nosyparkernoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-19099293831196896882007-06-01T13:21:00.000+03:002007-06-03T20:13:15.933+03:00

Photo by salgada «Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007) Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε

nosyparkernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-5207323411277687132007-05-30T11:21:00.001+03:002007-05-30T11:32:12.044+03:00

Photo by axenbaxΔιαβάζεις έναν άνθρωπο. Έχεις την αίσθηση ότι σιγά σιγά τον μαθαίνεις. Δείχνει να σου μοιάζει. Επικοινωνείς. Και μια μέρα πας να την γνωρίσεις από κοντά. Κι είναι όπως ακριβώς τη φανταζόσουν, μόνο πολύ πολύ πιο όμορφη! Και πολύ ευαίσθητη και υπερβολικά κινητική. Τόσο που εσύ μπροστά της φαίνεσαι υποτονική. Μα περνάτε καλά οι δυο σας, ή μάλλον οι τρεις σας και όλη η υπόλοιπη παρέα

nosyparkernoreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-61025844718836491852007-05-28T18:32:00.000+03:002007-05-28T18:44:36.040+03:00

Photo by TurkmenFace it: Ο απέναντης δεν ξέρεις τι θέλει και δεν θα το μάθεις ποτέ. Ή αν θες να στο πώ αλλιώς, τα θέλει ΟΛΑ, χωρίς συμβιβασμούς. Πανάρχαιος κανόνας – όχι της ζούγκλας, της ζωής - η «Αρχή της μείζονος ωφέλειας», δηλαδή παίρνουμε ό,τι μπορούμε απ’ όπου μπορούμε. Χαρακτηριστικό specimen ο ΓΙΟΣΤΟΥΠΑΡΤΑΟΛΑ. Σημασία έχει τί δίνεις εσύ κι αν κάνεις εμπόριο. Αν προσδοκάς να πάρεις ίσα ή

nosyparkernoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-52584517979578642102007-05-23T12:10:00.000+03:002007-10-16T13:59:22.371+03:00

Photo by soulm4n διάλεξα λάθος επάγγελμαπίστεψα πως οι άντρες μπορεί να είναι φίλοι μουπροσπάθησα να προσεγγίσω κάποιον και βρήκα τοίχοέδωσα σε κάποιους τη διεύθυνση αυτού του blogέδωσα πολλές ευκαιρίες κι έχασα το χρόνο μουπίστεψα στον κεραυνοβόλο έρωταέβαψα τα μαλλιά μου ξανθάενθουσιάζομαι παράλογα εύκολαανοίγω το σπίτι μου στον καθένασυχνά φοβάμαι να τολμήσωπιστεύω πως δε θα γεράσω ποτέδεν

nosyparkernoreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-45861693816621100972007-05-21T16:37:00.000+03:002007-10-16T14:00:58.474+03:00

Photo by kil1kΈβρεξε χθες έναν κατακλυσμό. Και γέμισε άξαφνα η πόλη λίμνες, ποτάμια και κανάλια. Κι έσταζαν στο παρπρίζ τα δάκρυα τ΄ ουρανού και πάλευα να δω ανάμεσα στις στάλες. Θολός ο κόσμος, ακροβατούσα στα τυφλά, με την αφή θαρρείς πως ένιωθα την άσφαλτο. Τι να σου κάνουν οι πυξίδες; Κοίτα τ’ αστέρια, αυτά ξέρουνε καλύτερα το δρόμο. Μέσα στο σκάφανδρο προστατευμένη, παρατηρούσα από το τζάμι

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-34261484185405727342007-05-18T15:15:00.000+03:002007-10-16T14:31:43.297+03:00

Photo by CBRGFX Να οδηγείς βράδυ στην παραλιακή με ορθάνοιχτα παράθυραΝα τρως μαρμελάδα απ’ το βαζάκι με τα δάχτυλαΝα ζωγραφίζεις με τα μάτια μικρού παιδιούΝα χοροπηδάς από χαρά κάθε που βλέπεις ή ακούς κάτι όμορφοΝα αγκαλιάζεις σφιχτά όσους αγαπάςΝα τραγουδάς κι ας είσαι φάλτσοςΝα βουτάς στη θάλασσα με το κεφάλιΝα παίρνεις ανάσες βαθειές και να εισπνέεις τη μοσχοβολιά του γιασεμιούΝα πίνεις τη

nosyparkernoreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-89552603086486808482007-05-16T18:36:00.000+03:002007-10-16T14:34:06.477+03:00

Φωτογραφία: ο έρωτας περνάει από το στομάχιΖέστη... κούραση... νύστα... Ποιο είναι χειρότερο από τ’ άλλο δεν ξέρω. Τα μεσημέρια η ίδια βασανιστική ακολουθία. Αυτήν τη φρικτή μουσική που μου γρατζουνάει τ’ αυτιά δεν την αντέχω. Μα συνεχίζω να την ακούω μαζοχιστικά γιατί με κάνει ν’ ανατριχιάζω και γιατί μου θυμίζει πράγματα. Θα ‘θελα να ‘μουν εντελώς αναίσθητη και να μη νιώθω τίποτα. Χθες βράδυ

nosyparkernoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-1943729456968613482007-05-15T11:37:00.000+03:002007-10-16T14:35:25.881+03:00

Photo by dibbiΌλο λέω πως θα φύγω, μα εδώ είμαι ακόμα. Δεν τ’ αποχωρίζομαι τούτο δω το μέρος. Πάνω που λέω να κλείσω τα μάτια και να τ’ αφήσω όλα πίσω μου, να μια εικόνα και πάλι που θέλει να γίνει λέξη, με παρακαλά να τη γράψω, να μείνει κάπου, από φόβο μη χαθεί και δε γυρίσει... Ακούω μουσική, διαβάζω, χορεύω, σε αφουγκράζομαι, σε αγγίζω, σε κοιτώ στα μάτια. Οι καθημερινές μου βόλτες δίπλα στη

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-20692762643431375132007-05-12T21:07:00.000+03:002007-05-18T19:30:47.120+03:00

Photo by Urukhaiboy Αυτή η lo-li πολύ άτιμο πλάσμα. «Θα κλείσω το blog» της λέω. «Καλά» μου λέει «κάνε ό,τι θες» και πριν προλάβω να κλειδώσω και να φύγω, μου στέλνει ταχυδρομικό περιστέρι με 29 ερωτήσεις ν’ απαντήσω! «Πας καλά;» μου γύρισαν τα μυαλά. «Ρητορικό το ερώτημα ε;» μου απαντά. Είναι να μη μπλέξεις με λωλές. Και με είπε και Προυστ κι από πάνω! Ε αυτό πάει πολύ, δεν πρόκειται να τ’ αφήσω

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-11871542414676388872007-05-10T12:30:00.000+03:002007-05-18T15:54:14.559+03:00

Photo by mirko84

nosyparkernoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-31767804176798052272007-05-06T18:58:00.000+03:002007-10-23T17:18:56.157+03:00

Photo by senyphineΝούμερο παπουτσιού. Μικρό. Όπως κι ο κόσμος μου. Ξέρεις πώς είναι να ζεις στο μικρόκοσμο; Σαν να βγήκες από παραμύθι, αυτό με την Τοσοδούλα που κοιμόταν και ξυπνούσε σ’ ένα λουλούδι. Από άλλο πλανήτη θαρρείς, δε σ’ αγγίζει τίποτα, μα κανείς δεν είναι εξίσου μικρός για να χωρέσει στον κόσμο σου. Κι όμως, αν ήθελε να μπει, θα χωρούσε. Κάποιοι φοβούνται μη χαλάσουν το σπιτάκι μου.

nosyparkernoreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-64296661301478123592007-05-04T00:27:00.000+03:002007-05-04T15:26:15.357+03:00

Θραύσματα απουσίας και στιγμές που αφήσαμε πίσω μαςΣτιγμές που μείναν λειψές και δικλείδες ασφαλείαςΕκείνο που έχω μέσα μου κι εσύ δεν θ’ αποκτήσεις ποτέσαν ένα τανγκό που φοβάσαι να χορέψειςΚοίτα με ρε, χορεύω μόνη!Παίζω και τους δυο ρόλους, ερμαφρόδιτηΦόρεσα πάλι εκείνα τα παπούτσια τα ψηλάκαι σύντομα θα ξαναβάψω τα μαλλιά μου καστανάΔεν θα είναι βαρετά, μόνο θλιμμέναΓια όσα δεν κατάλαβες ή δε

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-42791126674072288362007-05-02T19:08:00.000+03:002007-10-23T17:17:20.603+03:00

Photo by eloelo_trzy_dwa_zero Αλλαγή πλεύσης για χάρη σου/μου. Θα προσπαθήσω να γράψω χρωματιστά για μια μέρα μόνο και ν’ αποφύγω όλη τη γκάμα του γκρι. Πόσο εύκολο είναι αυτό όταν ζει κανείς σε μια πόλη; Ξύπνησα το πρωί με τον συνηθισμένο ήχο του κινητού και το κορμί μου ούρλιαζε πόνο από τα ξενύχτια του τετραήμερου. Ίσως πάλι και να ‘ταν απ’ την απογοήτευση που έφυγες. Τι χρώμα έχει άραγε ο

nosyparkernoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-19664106916591757942007-05-01T15:02:00.000+03:002007-10-23T17:20:04.721+03:00

Photo by amberfoxwing Πρώτη του Μάη κι αντί για χέρια γεμάτα λουλούδια έχεις μια άδεια θλίψη στο βλέμμα. Το ‘ξερες από χθες, το ένιωθες να ‘ρχεται αργά, βασανιστικά, σαν αντίστροφη μέτρηση. Κι εσύ το κατάλαβες με το που άνοιξε τα μάτια της το πρωί, μα προτίμησες να πεις κάτι χαζό για να χαμογελάσει.Δυστυχώς, αυτό το blog από δω και μπρος θα αυτολογοκρίνεται. Δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες.

nosyparkernoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-60423354963330137582007-04-27T19:06:00.000+03:002007-10-23T17:21:14.387+03:00

Photo by frixinΚάθησα χθες και μέτρησα όλες τις όμορφες στιγμές που έχουμε να θυμόμαστε μαζί και δάκρυσα. Πού να τις βάλω και πού να τις χωρέσω, που μια ζωή ολόκληρη για να τις διηγηθώ δε φτάνει. Στο λίγο που σε ξέρω, είναι δυσανάλογα πολλές, ικανές για να γεμίσουνε βιβλία. Κι οι πίκρες μας ακόμα κι οι αναποδιές, κι αυτές χαμόγελο μου φέρνουνε στα χείλη κάθε που θα τις θυμηθώ και θα σε πεθυμήσω.

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-18030238461921882722007-04-25T00:01:00.000+03:002007-10-23T17:27:53.463+03:00

Photo by AlyzΨάχνοντας στη ντουλάπα μου βρήκα ένα τζην που είχαμε αγοράσει στο Λονδίνο, εκείνο το φαρδύ με τις τσέπες τις τεράστιες, που έλεγε η γιαγιά μου πως με κάνει σαν εργάτη. Το φόρεσα λοιπόν ξανά κι εκείνα τα ίσια παπουτσάκια που είναι ολοστρόγγυλα, φαρδιά και μονοκόμματα μπροστά κι έλεγες πως μοιάζουνε με φαλαινάκια και κορόιδευες πως μ΄ έκαναν να περπατάω σαν παπάκι. Κι εγώ θύμωνα, γιατί

nosyparkernoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-49475325511619416072007-04-24T16:04:00.000+03:002007-05-01T23:23:33.050+03:00

Τα λόγια μου είναι μια γλυκιά προσευχήΚουρνιάζουν έξω απ' το κλεισμένο σου παράθυροΚι αν τ' άφηνες θα ανοίγαν μια ρωγμήΑπ' το μικρό κελί σου ως το άπειροΜα εσύ σωπαίνεις και θρηνείς σαν το κατάδικοΠάνω απ' τη στάχτη που σκεπάζει τον παράδεισοΠάνω απ' τη στάχτηΒάλε φωτιά σ' ό,τι σε καίει, σ' ό,τι σου τρώει τη ψυχήΈξω οι δρόμοι αναπνέουν διψασμένοι ανοιχτοίΕίν' η αγάπη ένα ταξίδι από γιορτή σε

nosyparkernoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-27627398126473039322007-04-23T17:27:00.000+03:002007-05-01T18:37:41.620+03:00

Photo by doorstopPhotos Λένε πως ό,τι δε μας σκοτώνει, μας κάνει πιο δυνατούς. Δεν ξέρω... Θα ‘πρεπε να 'μουν πολύ δυνατή ως τώρα. Μα νιώθω πως είμαι ευάλωτη και πως γίνομαι κακιά, σκληρή και άκαρδη με τον καιρό και μόνο εγώ δε φταίω. Σήμερα είναι η μόνη μέρα που εύχομαι να μην είχα κινητό. Θέλω ν’ απομονωθώ και να μη δω ούτε ν’ ακούσω κανέναν. Μόνο τα mail διάβασα, γιατί αυτά δεν έχουν ήχο και

nosyparkernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-1250708736087323952007-04-21T00:27:00.000+03:002007-05-01T15:43:14.754+03:00

Photo by PinkSherbetPhotography Good as you - Life in no motionΠόσος καιρός πάει δεν ξέρω. Έμεινε μόνο η αίσθηση δαχτύλων στα μαλλιά και της ανάσας στο πίσω μέρος του λαιμού. Το σχήμα στο σεντόνι απ’ τα κορμιά σαν κουτάλια στο συρτάρι και η αρμύρα απ’ τον ιδρώτα στα χείλη. Αμυδρά... μια τρικυμία από ξενυχτισμένα όνειρα που χάσανε το δρόμο στο σκοτάδι και τρεκλίζανε στα πιο κρυφά σοκάκια του

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-87728609271439963612007-04-20T17:00:00.000+03:002007-04-21T21:10:27.108+03:00

Photo by SomethingWicked1. Προχθές ένας πολύ καλός μου φίλος μου είπε να σταματήσω να γράφω γκριζόμαυρα posts γιατί θα χάσω –λέει- όσους με διαβάζουν. Ας τους χάσω ρε, θα βρω άλλους! Αγαπητοί bloggers, αν νομίζετε ότι τα γράφω για σας, πλανάσθε οικτρά. Σιγά μην αρχίζω να γράφω χαζοχαρούμενα posts για να κάνω fan club. Εντάξει, σε όλους μας αρέσει να είμαστε χαρούμενοι κι ευδιάθετοι, αλλά

nosyparkernoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-8683788135294038982007-04-18T16:39:00.000+03:002007-04-18T16:43:16.657+03:00

Ποια Barbie, ποιοι Transformers, ποιο τσαντάκι του Sport Billy και πίτσες μπλε; Εδώ κυκλοφόρησε η νέα σούπερ ντούπερ nosy-τσάντα. Σπεύσατε! Θα προτιμούσα βέβαια να μου την είχε φέρει η νονά μου το Πάσχα μαζί με τη λαμπάδα, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ, μπορείτε να μου την κάνετε δώρο στη γιορτή μου. Τη βρήκε η lo-li βγαίνοντας για ψώνια και την απαθανάτισε. Δεν είναι τρέλα; Καλέ είμαι φτυστή, μη με

nosyparkernoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-7400248415144035252007-04-17T00:06:00.000+03:002007-05-01T17:47:14.049+03:00

Photo by mizz-messed-up Χειμώνιασε πάλι και δεν το αντέχω. Μαύρος ορίζοντας, μουντός, μολυβένια σύννεφα και στάλες στο παρμπρίζ. Πάνω που ανέβηκε λιγάκι η διάθεσή μου, μη μ’ αφήσεις να χαρώ, βιάστηκες να μου το πάρεις πίσω. Αγχωτικό ξύπνημα, μία καφές μία ζάχαρη, ακούω μουσική όσο ετοιμάζομαι, κοιτάζω τους μαύρους κύκλους στον καθρέφτη, σαν να μην κοιμήθηκα αρκετά, πιάνω το κραγιόν και με

nosyparkernoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-50768223652615230432007-04-16T00:03:00.000+03:002007-04-16T00:19:12.261+03:00

Photo by StateYourName...πόσο εύκολα ξεχνάμε. (click)

nosyparkernoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-15975519317522615252007-04-15T00:24:00.000+03:002007-04-15T00:47:39.326+03:00

Photo by digitalfreak «Αν δεν κοιτάς εκεί που θες να φτάσεις, θα πας εκεί που κοιτάς»Η επιγραφή στεκόταν επιβλητικά με μεγάλα κόκκινα γράμματα στον τοίχο του μικρού φοιτητικού καφέ-μπαρ. Την είχα απέναντί μου ένα ολόκληρο βράδυ, μα δεν της είχα δώσει σημασία. Η εικόνα πέρασε από μπροστά μου σαν φλας μόλις άνοιξα τα μάτια μου το επόμενο πρωί. Φωτογραφικά. Ο τοίχος και τα κόκκινα γράμματα.Οι στόχοι

nosyparkernoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-3272155424148137152007-04-12T18:40:00.000+03:002007-04-27T00:35:45.951+03:00

Photo by PoisonIvyFrenchKiss Ναι, ημερολόγιο! Αφού αυτό είσαι τελικά. Μου πήρε μήνες να το συνειδητοποιήσω. Στην ουσία, αυτό το blog δε διαφέρει και πολύ από κείνο το παλιό τετράδιο με τα σκιουράκια που το φυλούσα σαν κόρη οφθαλμού και το έκρυβα κάτω απ’ το στρώμα ή κάτω από στοίβες βιβλίων στο συρτάρι μην τυχόν και τ’ ανακαλύψουν, μην τύχει και το διαβάσει κανείς, μη μάθουν τι σκέφτομαι, τι

nosyparkernoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-91323304369043305132007-04-11T18:47:00.001+03:002008-09-30T22:44:47.740+03:00

Photo by schizochicken - Τι παιδί είσαι εσύ!!!- Παιδί βιολί.

nosyparkernoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-79863769495661884342007-04-09T17:01:00.000+03:002007-04-09T17:08:21.191+03:00

nosyparkernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-600269755558563252007-04-07T13:48:00.002+03:002008-06-07T08:47:12.280+03:00

Photo by rockerdem Ντουζ. Καυτό νερό να τρέχει πάνω μου και το δέρμα να κοκκινίζει. Ατμοί Αποπνικτικοί. Ατμόσφαιρα Ασφυκτική. Η ανάσα βγαίνει με δυσκολία. Εικόνες στη μπανιέρα σαν από ταινία, ξυράφια στους καρπούς και το αίμα να ρέει κινηματογραφικά. Θέλω να λιώσω και να με παρασύρει η αποχέτευση. Αυτός ο πόνος στην αριστερή ωμοπλάτη επανήλθε. Αισθάνομαι την ανάγκη να απομονωθώ. Είδα... Ένιωσα...

nosyparkernoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-33341573380340628212007-04-06T00:11:00.000+03:002007-04-11T22:18:25.570+03:00

Πόσο θα ήθελα να είχα διακόπτες!Να με ανοίγω... να με κλείνω.

nosyparkernoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-40956320112768234692007-04-05T12:15:00.000+03:002007-04-11T22:20:10.327+03:00

Photo by metalifreak Ξύπνησα σήμερα στις 10 με εμφανή τα σημάδια της κούρασης και νωπές τις αναμνήσεις της χθεσινοβραδυνής συνάντησης. Βγήκα για μια βόλτα με το ποδήλατο πριν ακόμη πιω καφέ κι η πρωινή ψύχρα σε συνδυασμό με τη θαλασσινή αύρα και τη λιακάδα λειτούργησαν πάνω μου καταλυτικά. Έχω ένα κεφάλι γεμάτο σκέψεις, λέξεις και προτάσεις που ξεκινούν από το τίποτα, μα στην πορεία ενώνονται σαν

nosyparkernoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-57599142911447301682007-04-04T00:19:00.000+03:002007-04-09T18:40:19.380+03:00

Είναι η ώρα που θέλω να πιω. Κρασί. Είναι η ώρα που χαλαρώνω, που πέφτουν οι αντιστάσεις. Η ώρα που θα βγω βρεγμένη απ’ το ντουζ, θ’ ανάψω τα κεριά και θα βάλω μουσική. Και μ’ ένα ποτήρι κόκκινο κρασί θα καθήσω μπροστά στην οθόνη. Μπροστά στο desktop που η candyblue βάζει κόκκινο κραγιόν στα χείλη. Έχω φετίχ με τα κραγιόν, σου το ‘πα; Φταίει το σχήμα τους, θυμίζει φαλλό που πλησιάζει στο

nosyparkernoreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-68103551880357006232007-04-01T16:16:00.000+03:002007-04-11T22:14:04.594+03:00

Photo by pablorenauldΔιαστροφή είναι ο φόνος, διαστροφή κι ο πόνος. Όταν εσύ συμπλήρωσες "κι ο χρόνος", ήξερα πως μαζί θα κάναμε τα πιο όμορφα εγκλήματα.8/10/2002 - "Ο δολοφόνος με τον μετρονόμο" έγραψαν οι εφημερίδες, όταν δίπλα στο πρώτο πτώμα τον βρήκανε να δίνει το tempo σε 4/4 πάνω σε μια παρτιτούρα που κολυμπούσε σε μια λίμνη αίματος.16/1/2003 - Την παρέσυρες στο στούντιο για να προβάρετε

nosyparkernoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-298503926640937742007-03-29T02:45:00.000+03:002007-10-11T15:31:50.047+03:00

Photo by RagazzaStupida... κρυώνω... μα όσα πουπουλένια παπλώματα και να μου φέρεις απόψε, δε θα ζεστάνουν την ψυχή μου ...γιατί είμαι εδώ κι αυλακώνω το δέρμα μου με νυχιές που δεν αφήνουν σημάδια, μα πονάνε πιο πολύ απ΄αυτές που ματώνουν ...πόσο πιο σκληρή να γίνω ακόμα; ...όταν σβήνουν τα φώτα και δε με βλέπει κανείς, ξαναλιώνω ...το μυαλό μου ανεβάζει 4500 στροφές, μα δεν αλλάξει ταχύτητα ...

nosyparkernoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-26885466588423814172007-03-26T16:55:00.001+03:002008-04-10T10:18:43.707+03:00

Photo by PassionLostΉρθες χθες αργά και με ξύπνησες. Θα ‘ταν δε θα ‘ταν τρεις και γυρνούσες απ΄ τα μπαρ. Μύριζε η ανάσα σου αλκοόλ μα ήταν γλυκό το φιλί σου κι ας βρωμούσαν τα ρούχα σου τσιγάρο. Στάθηκες αμήχανα εκεί στην πόρτα και με κοίταγες να γδύνομαι, σαν να περίμενες να σε καλέσω μέσα. Μα ήσουν ήδη μέσα, μωρό μου, γέμιζε ο τόπος απ’ την παρουσία σου.«Τι ήπιες;» ρώτησα.«Και τι δεν ήπια!»

nosyparkernoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-24486932646947847062007-03-24T21:52:00.000+02:002007-03-25T00:24:24.470+02:00

Η lo-li (κατά κόσμον Κική Παπαδοπούλου) «πατώντας» πάνω σ’ ένα δικό μου post έφτιαξε μια πολύ όμορφη φωτοϊστορία την οποία παρουσίασε τον Μάρτιο σε έκθεση φωτογραφίας. Με τη βοήθεια του prince προσπαθήσαμε να μετατρέψουμε την παρουσίαση σε βιντεάκι για να την προβάλουμε στα blog μας. Το αρχικό post μπορείτε να το δείτε εδώ. H lo-li συνέχισε την ιστορία μ’ ένα παραμύθι. Την ευχαριστώ για τον πολύ

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-36156717741886724602007-03-23T13:32:00.000+02:002007-03-23T15:35:15.635+02:00

Χθες βράδυ είχαμε black-out. Μη μπορώντας να κάνω και πολλά, άναψα όσα κεριά είχα, ξάπλωσα κι άκουγα τη βροχή. Με πήρε ο ύπνος κατά τις 10:30, το ρεύμα πρέπει να ήρθε το πρωί.

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-1586086160068698572007-03-20T18:48:00.000+02:002007-10-11T15:26:31.244+03:00

Περνάω από κάτω κάθε μέρα και ασυναίσθητα κοιτώ ψηλά, ψάχνοντας να βρω ένα λευκό πανί να κυκλώνει. Από συνήθεια το κάνω, μη νομίζεις... Απλά καμιά φορά αναπολώ και ξεχνιέμαι.Είδα και πάλι χθες το «λεπίδι» σου, όπως συνήθιζες να λες τις αγωνιστικές πτέρυγες. Άσπρο με μια ρίγα μαύρη και κάθισμα αεροδυναμικό, ήσουν κοντά στην πλαγιά προσπαθώντας να πάρεις ύψος. Από τότε που χωρίσαμε δεν έχεις

nosyparkernoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-35613691923316613362007-03-18T13:33:00.001+02:002008-04-10T10:37:45.210+03:00

Θέλεις να γίνω ο χαρταετός σου; Θα με πετάς ψηλά και μακριά τις μέρες με άνεμο και ήλιο και θα σου γνέφω χαμογελώντας από κει πάνω. Θ’ ατενίζω λιβάδια με παπαρούνες κι εσύ... μια κουκίδα που τρέχει στο βάθος. Ή δίπλα στη θάλασσα, με την αρμύρα να σου καίει το πρόσωπο σαν σκάει πάνω σου το κύμα. Μ’ ένα σχοινάκι θα με κρατάς και θα φοβάσαι μη σπάσει και σου φύγω. Έχει καιρό να με πάρει ο άνεμος.

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-82133639071439706702007-03-16T22:14:00.000+02:002007-03-17T19:51:39.623+02:00

Όταν ο jojox και η alkyoni μου έστειλαν πρόσκληση για τις 7 αγαπημένες μου ταινίες, και προσφάτως η lo-li για 10, σκέφτηκα «Ωχ, πάλι τα ίδια! Μέχρι πότε πια μ’ αυτό το βιολί;» Σήμερα όμως ψάχνοντας στο u-tube βρήκα μερικά πολύ όμορφα μουσικά βίντεο από αγαπημένες ταινίες και σκέφτηκα να τα μοιραστώ μαζί σας. Είναι πολύ δύσκολο να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε δεκάδες αγαπημένες, αλλά με μια πρόχειρη

nosyparkernoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-13627065788501436922007-03-15T00:04:00.002+02:002008-04-10T10:34:45.783+03:00

Photo by blacksheepΔεν αντέχω άλλη σιωπή, θέλω να μιλήσω. Είναι μέρες τώρα που με ζυγώνουν δαίμονες. Τα βράδια δεν κοιμάμαι και σέρνω τα μέλη μου τη μέρα. Μαύροι κύκλοι στα μάτια, οι ρυτίδες προσδίδουν την κούραση κι η καρδιά πάει να σπάσει. Βάζω τραγούδια στο pc και ξάφνου μαλακώνω. Μα τούτη δω η ακινησία κι ο ήχος απ’ τα πλήκτρα μάλλον κακό μου κάνουν. Μπαίνω στ’ αμάξι και χάνομαι. Από χθες έχω

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-59716713814735052462007-03-13T07:47:00.003+02:002008-04-10T10:34:24.473+03:00

Photo by possessionΑναιμία. Διάφανα Κρίνα και Μίζερο Φως. «Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα». Κρυώνω. Μετρώ τις προσδοκίες που χάθηκαν και τα όνειρα που τσαλαπατήθηκαν στο πρώτο φως της μέρας. Η νύχτα τα κάνει όλα να δείχνουν βελούδινα. Κι αυτές οι κουβέντες σου ακόμα που μέλι στάζουν στο σκοτάδι, μαχαίρια που με κόβουν την αυγή. Για ποια παιχνίδια μου μιλάς; Σε ποιο λαβύρινθο να ‘μαι

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-26608136760912420692007-03-10T00:07:00.002+02:002008-04-10T10:32:06.997+03:00

Photo by wronaΣυχνά θέλω να περάσω απέναντι μα νιώθω τόσο μικρή κι ασήμαντη Ανήμπορη Όλα αυτά εκεί έξω κι όλα αυτά εδώ μέσα κάπου δεν είναι συμβατά Όσες φορές φώναξα, δε μ’ άκουσε κανείς Όσες φορές δε μίλησα, απορούσανε γιατί! Το παιδί που κρύβω μέσα μου ποιος θα το μεγαλώσει; Ποτέ κανένα παραμύθι δε με προετοίμασε γι αυτό...

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-2385447404413388982007-03-08T18:58:00.001+02:002008-04-10T10:38:41.362+03:00

Photo by LilaimsΟ prince μου ψιθύρισε: μήνυμα, νοστιμιά, μπαταρία, βάζο, εκκλησία.Voilà! Άργησα κι έχω αγχωθεί. Ψάχνω να βρω την εκκλησία. Μετά το μουσείο δεξιά, οι οδηγίες δεν είναι σαφείς, κάπου να βρω να παρκάρω. Επιτέλους το βρίσκω. Στο χώρο διάχυτη μιζέρια. Αρχίσαμε με μια ολόκληρη ώρα καθυστέρηση και μια μικρή αλλαγή προγράμματος. Εγγραφή – έναρξη – χαιρετισμοί. Μέσος όρος ηλικίας τα 45,

nosyparkernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-14331874993160626392007-03-07T00:06:00.000+02:002007-04-11T22:40:54.691+03:00

Photo by eliXileΕίχαν μαζευτεί και περιμένανε. Δεν ξέρω τι. Παρατηρούσα τον κόσμο που στεκόταν στην ουρά. Νοσοκόμες και γιατροί, νεαροί ειδικευόμενοι με τις άσπρες ρόμπες και τα ντοσιέ στο χέρι, να ψιθυρίζουν ακαταλαβίστικα ονόματα ασθενειών και φαρμάκων, να μου μεταδίδουνε το άγχος τους κοιτώντας τους και μόνο. Ένας βόμβος από διαλόγους χαμηλόφωνους συνομωτικούς, βλέμματα γεμάτα ανησυχία, «

nosyparkernoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-72618483021892483832007-03-04T02:25:00.002+02:002008-04-10T10:42:48.259+03:00

Photo by giladΝα σου πω την αλήθεια, τα βράδια δε θέλω παρέα. Ούτε τη μέρα θέλω πια. Κάποιος μου το ‘χε πει παλιά, πως σαν κάνεις την αρχή με τη μοναξιά, πίσω δε γυρίζεις. «Θα κλειστείς και θα σ΄αρέσει» μου ‘χε πει κι εγώ γέλασα τότε. Εγώ που δεν μπορούσα να μείνω δυο λεπτά μόνη με τον εαυτό μου -τι ειρωνεία!- να μην αντέχω τώρα πια κανέναν. Έρχεται η μάνα μου καμιά φορά κι ανυπομονώ να μου

nosyparkernoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-44263707435501588062007-03-01T21:13:00.001+02:002008-04-10T10:51:38.030+03:00

Photo by schellyΌταν μου στέλνουν τραγούδια, συγκινούμαιΕίναι σαν να μου χαρίζουν λουλούδιαΜόνο που τα τραγούδια κρατάνε για πάνταΤα τραγούδια με κάνουν να σκέφτομαιΤα συνδέω με ανθρώπους και καταστάσειςΣτις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάςΜε συντροφεύουν καλύτερα απ’ τον καθέναΘα ‘θελα να ‘σουν εδώ, μα όχι άνευ όρωνΜην έρθεις μόνο για να λες πως ήρθεςΠροτιμώ τη σιωπή απ’ τα άχρηστα λόγιαΠόσες φορές

nosyparkernoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-87681281139431142632007-02-28T17:10:00.001+02:002008-04-10T10:53:52.136+03:00

Πίνακας του Άγγελου ΣπάρταληΘα ‘θελα αν γινότανεκάποιες φορές να μη μιλάμεμόνο να κοιταζόμαστε στα μάτιανα μάθουμε ν’ ακούμε τη σιωπή Άκου λίγο…

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-23472286006591598882007-02-26T00:35:00.000+02:002007-04-02T09:50:08.426+03:00

Ξύπνησε βαριά χωρίς διάθεση. Στα μάτια είχε ακόμα τη μάσκαρα και τη γκρι σκιά από το προηγούμενο βράδυ. Τα βλέφαρα πρησμένα από το μακιγιάζ κι από το κλάμα. Δεν ήθελε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Σηκώθηκε όμως. Σύρθηκε ως το μπάνιο και ξερνώντας στο νιπτήρα, έριξε μια ματιά στον καθρέφτη. Μια πορσελάνινη κούκλα με άδειο το βλέμμα απ’ το ποτό και το ξενύχτι, και τις γραμμές στο πρόσωπο να μαρτυράνε

nosyparkernoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-18078560325784053962007-02-23T00:04:00.000+02:002007-04-11T22:50:08.704+03:00

Photo by Ozphotoguy Ύπνος Νοερά είσαι εδώ δίπλα μου κι απόψε. Με σφαλιστά τα μάτια σχεδόν ακούω την ανάσα σου, μπορώ να σε μυρίσω, μα ένα συρματόπλεγμα απόστασης δε μ΄αφήνει να σ΄αγγίξω. Άλλη ξαπλώνει πλάι σου απόψε. Πώς σε κρατά; Πώς σ’ αγκαλιάζει; Πώς τη ζηλεύω...Πτώση Το μυαλό μου διαμελίζεται. Ένας καθρέφτης θρύψαλλα, βομβαρδισμός από στιγμές που πέρασα μαζί σου. Μια βόλτα στη μαρίνα εκείνη

nosyparkernoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-6910696309807702012007-02-21T16:04:00.000+02:002007-04-11T22:48:17.750+03:00

Photo by nudeΓκρίζα έξω η μέρα, μελαγχολική, σαν να πήρες ένα κουβά με γκρι και κατάβρεξες τα πάντα. Να μου θυμίζει μέρες σκοτεινές μιας άλλης πόλης, μόνο που το γκρι το κουβαλάμε μέσα μας ακόμα και την πιο ηλιόλουστη μέρα. Δε θα ‘θελα να ‘μουν κάπου αλλού, μα κι εδώ δε θέλω να ‘μαι. Το ‘χεις νιώσει αυτό ποτέ; Σαν να σε σφίγγουν τα ντουβάρια... Μα τα σέρνεις πίσω σου βαριά, όπου κι αν πας, εκείνα

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-86233326347616350212007-02-20T16:00:00.000+02:002007-02-20T16:10:39.509+02:00

Το ‘πε και το ‘κανε! Εκεί που τα λέγαμε προχθές με τον Ερωτοστομάχη στο msn, μου λέει ξαφνικά «nosy, λέω να κάνουμε ένα blog με μέλη μόνο από τη Θεσσαλονίκη, ψήνεσαι;» Μου φάνηκε ωραία ιδέα. Κι επειδή το παληκάρι μας είναι γρήγορο πιστόλι, ιδού! Το γουστάρω Αιτιατική σε μιλάω άνοιξε και σας περιμένει. Αν είσαι blogger από τη Θεσσαλονίκη και θέλεις να συμμετάσχεις, μπορείς απλά να γράψεις την

nosyparkernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-4593127288532849262007-02-18T10:40:00.000+02:002007-04-09T12:27:15.283+03:00

Αγαπητοί μου magica, numb, prince , porcupine, ονειρομαγειρέματα και Στέφανε, ούτε συνεννοημένοι να ‘σασταν! Θα πρέπει α) ή να είμαι πολύ δημοφιλής ή β) να έχετε βαλθεί να με ξεμπροστιάσετε. Δεν σκοπεύω να σας απογοητεύσω πάντως... Take Five1. Στην εφηβεία μου είχα "ψωμάκια" και μερικά περιττά κιλά, ακμή, τεράστια γυαλιά, πολύ λιπαρά μαλλιά, σιχαινόμουν τη γυμναστική και ντυνόμουν απαίσια. Δεν

nosyparkernoreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-85720089972700442732007-02-15T15:35:00.000+02:002007-02-19T15:48:06.754+02:00

Photo by TheWhiteCountessΜετά την εκδήλωση έντονου ενδιαφέροντος από αρκετούς singles αποφασίσαμε να εντρυφύσωμεν εις την συνεύρεσιν μοναχικών καρδιών.Οι συμμετέχοντες:blondie, 21 Θεσ/νίκηsorry_girl, 26 ΑθήναΘεριό Ανήμερο, 28 Θεσ/νίκηargyrenia 28, Αθήναpastaflora, αγνώστου ηλικίας και τοποθεσίαςkeimgreek, γύρω στα 20, τόπος διαμονής άγνωστοςnahames, 25 Θεσ/νίκηνεκτάριος, 25 Καβάλαpsarog, 26 Θεσ/

nosyparkernoreply@blogger.com73tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-39211818600678280422007-02-13T17:29:00.000+02:002007-05-31T10:59:24.968+03:00

Photo by trenchmakerΛοιπόν έχω ένα έντονο προαίσθημα ότι ανήμερα Αγίου Βαλεντίνου θα μου σπάσουν πάλι τα νεύρα. Από τις πιο γλυκανάλατες διαφημίσεις μέχρι τα έως αηδίας ρομαντικά love songs που θα παίζουν όλοι οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, από τα σήριαλ στην τηλεόραση που θα έχουν φυσικά επεισόδιο αφιερωμένο στον έρωτα, μέχρι τα βαρετά happenings που θα οργανώσουν όλα ανεξαιρέτως τα μπαράκια σε κάθε

nosyparkernoreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-24732964020848637882007-02-11T00:11:00.000+02:002007-04-11T22:54:01.140+03:00

Photo by tfprinceΑλήθεια, πώς περιμένεις να ξαναγεννηθώ, αν δεν πεθάνω πρώτα; Πώς ν’ αναδυθώ από τις στάχτες μου, αν δε βάλεις φωτιά να με κάψεις; Παρανάλωμα του πυρός να γίνω. Να λιώσουν όλα τα παλιά και να τ’ αφήσω πίσω. Κι εκεί που οι στάχτες θα γεμίζουν την ατμόσφαιρα με γκρίζα σκόνη, ξάφνου ν’ αρχίσει να χιονίζει. Να μπερδευτούν λευκές και γκρι νιφάδες σ’ ένα παιχνίδι που δε θα ‘χει τελειωμό

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-66065888621141473052007-02-08T20:14:00.000+02:002007-02-12T16:34:11.206+02:00

Photo by rahen_zΤο παρακάτω κείμενο γράφτηκε για τις ανάγκες του «Ιστορίες από το παγκάκι του πάρκου». Στο ρόλο του Eric ο Prince of Dakar.Όταν ο rico γνώρισε τη nosyΉταν μια πανέμορφη μέρα του Φλεβάρη όταν η nosy η κεραμιδόγατα αποφάσισε να βγει βόλτα στη λιακάδα. «Όλο κεραμίδι, κεραμίδι, δεν πάω και λίγο απ’ το πάρκο; Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να βρεις στο χορτάρι!» σκέφτηκε. Έγλυψε τις

nosyparkernoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-47465937547811907722007-02-06T22:51:00.000+02:002007-04-11T22:55:35.301+03:00

Ευχαριστώ τον Βαγγέλη για την εικόνα«Γράψε» μου είπες «Προσπάθησε να μπεις μες στο μυαλό μου και γράψε σαν να είσαι εγώ»Λες να μη θέλω; Λες να μην προσπάθησα; Είναι εύκολο λες να μπω στο μυαλό σου; Λες να μη θέλω να ξέρω τι βλέπεις, τι σκέφτεσαι, τι επιθυμείς και τι ονειρεύεσαι τα βράδια; Αν ήξερα τι σκέφτεσαι, όλα θα τα ‘χα κάνει διαφορετικά. Τα πάντα θα ‘κανα με σκοπό να σε κερδίσω.«Μη δίνεσαι»

nosyparkernoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-68975326577400429382007-02-05T06:40:00.000+02:002007-04-11T22:56:30.916+03:00

Photo by jessmarieΣβυνει τις μερες στο ημερολογιο σαν τους φυλακισμενους.Δε μετραει αντιστροφα τις μερες για να την δει.Χωρις σκοπο δηλαδη.Τις σβυνει ομως.Γιατι αν καποτε την ξαναδει θα ξερει.Κρατουσε τα γραμματα της και τα διαβαζε καθε βραδυ πριν κοιμηθει.Αντι προσευχης.Της εγραφε ατελειωτες ιστοριες.Καποιες χανοταν πριν τις στειλει.Τις περισσοτερες τις ξεχνουσε πριν τις γραψει.Οταν αυτη διαβαζε

nosyparkernoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-58119708541165218062007-02-02T17:28:00.000+02:002007-04-09T12:30:23.133+03:00

Photo by prismes Χθες βράδυ κοιμήθηκα μ’ ένα χαμόγελο στα χείλη. Με το ίδιο χαμόγελο ξύπνησα σήμερα. Λες κι ήταν καρφωμένο εκεί όλη νύχτα. Σαν το παιδί αισθάνομαι που έχει κάνει ζαβολιά και την έχει σκαπουλάρει. Εσείς ν’ αναρωτιέστε, μόνο εγώ θα ξέρω.Η μέρα ήταν ηλιόλουστη κι η διάθεση μου ανεβασμένη. Καθώς ταξίδευα, τα τραγούδια στο ράδιο με μετέφεραν αλλού. Είχα καιρό ν’ ακούσω Δεύτερο

nosyparkernoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-53782708205729874152007-02-01T09:44:00.000+02:002007-04-11T22:57:48.451+03:00

Photo by it_i_lafΤον ρώτησε αν την αγαπάει και της είπε πως τη λατρεύει. Την έβρισκε έξυπνη, κοινωνική, όμορφη και σέξυ, του άρεσε που μπορούσε να τον κάνει να γελά και που ήταν πάντα έτοιμη για όλα. Εκτιμούσε που μπορούσε να την εμπιστευτεί κι ήξερε πως δε θα τον απογοήτευε ποτέ, ακόμα και στα δύσκολα. Δικά του λόγια όλα, τα ‘χει καταγράψει στα πιο βαθιά κύτταρα του μυαλού της, δεν ξεχνά, δεν

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-11145686798229834702007-01-29T21:35:00.000+02:002007-04-09T12:39:26.849+03:00

Photo by monstermagnetΧαμογελάω με τη χαρά που προκαλεί το αλκοόλ όταν ρέει άφθονο στις φλέβες μου. Κάθομαι τα βράδια και γράφω, το προτιμώ από την τηλεόραση ξέρεις. Δεν είμαι μόνη. Είναι πάντα κάποιος εδώ να μου κρατά συντροφιά. Δεν είναι πως δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει. Όπως κι εγώ, έτσι κι αυτός, είναι αυτό που έχουμε ανάγκη, που μας ηρεμεί στο τέλος της ημέρας, να πούμε δυο κουβέντες,

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-39834468791793891632007-01-28T10:39:00.000+02:002007-04-09T19:10:42.983+03:00

Photo by bellesariaΤην περασμένη Κυριακή επισκεφτήκαμε μια φάρμα με άλογα (πάλι!) Μας έχει πάρει τ’ αυτιά εδώ και κάτι μήνες ο άντρας μιας φίλης που είναι τρελαμένος με την ιππασία και ψάχνει παρέα να πάει. Και καλά αυτός έχει τη λόξα του, εμείς τι φταίμε; Από πέρσι το χειμώνα μας πιλατεύει! Ε είδα κι απόειδα η καψερή, άντε λέω, ας πάμε. Πήγαμε λοιπόν στη φάρμα Ζιώγα στο Λευκοχώρι Σερρών. Η μέρα

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-17070852306724812802007-01-25T20:20:00.000+02:002007-01-28T10:55:28.393+02:00

Photo by dechobekΣήμερα γύρισα σπίτι από τη δουλειά όπως και κάθε άλλη μέρα. Κουρασμένη. «Δουλειά, αναγκαίο κακό» σκέφτηκα. Μέσα μου κάτι με τσίμπησε... Γκρίνια πάλι; Γιατί ρε γαμώτο; Έλα, πάρ’ το αλλιώς!«Έχω μια καλή δουλειά, άρα είμαι τυχερή» μονολόγησα. Γύρισα σπίτι. Έχω σπίτι δικό μου, ολόδικό μου και δεν πληρώνω ενοίκιο. Έχω βρέξει-χιονίσει ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι μου την ώρα που

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-33416394050778936132007-01-23T00:44:00.000+02:002007-04-09T12:46:04.819+03:00

Photo by oXYSTERo Πάνε τώρα κάτι μήνες που τα μεσημέρια σε σκέφτομαι. Πέφτω να κοιμηθώ, μα ο ύπνος δε με παίρνει. Και γλιστράω στο βαθύ πηγάδι των σκέψεων που ‘ναι γεμάτο από σένα και πνίγομαι. Βουλιάζω στα σκοτεινά σου νερά και φτιάχνω φανταστικούς διαλόγους μαζί σου και ταράζομαι. Σηκώνομαι μετά και σου γράφω. Σου γράφω όνειρα που βλέπω με σένα και λόγια που ποτέ δε θ’ ακούσεις. Μα ξέρεις κάτι;

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-29140452233068154612007-01-20T12:11:00.000+02:002007-04-09T12:54:47.239+03:00

Ο Α. ήταν ένα ακόμα κεφάλαιο της ζωής της.Σύντομο αλλά δυνατό.Από κάθε άποψη.Πλην μίας...Ο Α ήξερε να φλερτάρει. Ήξερε να την κάνει να αισθάνεται όμορφα. Είχε έναν απίστευτο αέρα κοσμογυρισμένου ανθρώπου, φαινόταν έξυπνος και καλλιεργημένος. Μαιτρ της κουζίνας και γνώστης καλών κρασιών, την πήγαινε στα καλύτερα εστιατόρια και δεν την άφηνε να πληρώσει ποτέ. Επαγγελματικά καταξιωμένος, με πολύ

nosyparkernoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-30616580547444962282007-01-18T18:55:00.000+02:002007-04-09T18:55:33.198+03:00

Photo by collisionofyour_kissΈνα μικρό κι ασήμαντο περιστατικό είναι ικανό να μου χαλάσει τη διάθεση. Όπως και να μου τη φτιάξει επίσης.Έχω ξυπνήσει το πρωί, έχω ετοιμαστεί κι ετοιμάζομαι ν’ αναχωρήσω για τη δουλειά. Ψάχνω τα μαύρα γάντια μου, τα οποία τελευταία φορά τα πήρε το μάτι μου να κείτονται νωχελικά στο μπράτσο του καναπέ. Μάταια, σήμερα το πρωί δεν ήταν εκεί! Γυρίζω στην κρεβατοκάμαρα

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-4841038680911783242007-01-16T11:01:00.000+02:002007-04-09T18:54:41.037+03:00

Photo by gilad- Μου έλειψες.- Κι εσύ.- Δεν πήρες ούτε ένα τηλέφωνο τόσο καιρό.- Το ίδιο μπορώ να πω κι εγώ για σένα.- Γιατί χάθηκες;- Δε χάθηκα, εδώ ήμουν.- Νιώθω σαν να μην πέρασε μια μέρα.- Νιώθω σαν να πέρασε ένας αιώνας.- Μη γίνεσαι κακιά.- Πήγες με άλλη.- Νόμιζα πως είχαμε τελειώσει.- Νόμιζα πως δεν είχαμε αρχίσει καν.- Δεν κάνω για σένα.- Άσε να το κρίνω εγώ αυτό.- Είσαι πολύ διαφορετική.-

nosyparkernoreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-86364178408165987992007-01-14T17:32:00.000+02:002007-04-09T19:03:00.086+03:00

Photo by suzi9mmΒράδυ Σαββάτου βγήκε με την παλιοπαρέα να ξεσκάσει. Βαριόταν αφάνταστα, αλλά δεν ήθελε να μείνει πάλι μέσα. Φόρεσε το πιο παλιό της τζην κι ένα μαύρο μακό και βγήκε. Στο μικρό επαρχιακό μπαράκι τα ίδια γνωστά πρόσωπα, η ίδια χιλιοπαιγμένη μουσική, πότε θ’ αλλάξουν ρεπερτόριο επιτέλους; Οι κουβέντες χιλιοειπωμένες κι αυτές, τόσα χρόνια τώρα τίποτα δεν άλλαζε στον μικρό τους τόπο.

nosyparkernoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-77252998974811300342007-01-13T18:00:00.000+02:002007-01-18T21:55:46.850+02:00

Όταν ο Μαύρος Γάτος γνώρισε τη nosyΝιαρ!Miaow!Ωραία μέρα σήμερα. Ό,τι πρέπει για μια βόλτα στα κεραμίδια με τη λιακάδα.Πράγματι. Θα θέλατε να περιπατήσωμεν παρέα; Είμαι μόνη και βαριέμαι. Είναι πληκτικά στα κεραμίδια χωρίς συντροφιά...Γιατί όχι! Με τιμά η πρόσκλησίς σας, αγαπητή.Να φέρω και μια φίλη μου για συντροφιά; Είναι πολύ τολμηρό να βγούμε οι δυο μας εφόσον δεν γνωριζόμαστε καλά ακόμη.Ω

nosyparkernoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-69306715907253708602007-01-12T00:06:00.000+02:002007-04-09T19:07:54.706+03:00

Photo by sprinkleofsnow «΄Οταν φτάσεις έστω μια φορά ν΄αγγίξεις τ΄αστέρια, δεν συμβιβάζεσαι ξανά με τίποτα γήινο... Μετά έρχεται ο συμβιβασμός χωρίς να τον πάρεις χαμπάρι και καταλήγεις να έχεις ανάγκη να εκφράσεις αυτό που συμβαίνει. Με το μπλογκ ανατρέπεται ένα genre... Υποτίθεται ότι χρησιμοποιούμε ένα κειμενικό είδος προσωπικής εξομολόγησης, το οποίο εκθέτουμε δήθεν ασυναίσθητα σε κοινή θέα.

nosyparkernoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-36257994810713526902007-01-09T18:29:00.000+02:002007-04-09T19:27:29.382+03:00

Photo by MadskyΤην λέγανε Ιωάννα. Αν ζούσε, θα γιόρταζε προχθές. Έμενε δίπλα μας στο πατρικό μου με τους γονείς της κι ήταν ένα κορίτσι γεμάτο ζωή. Όμορφη δε θα την έλεγε κανείς, αλλά είχε εκείνη τη φρεσκάδα της νιότης κι ήταν πάντα γελαστή και γεμάτη μπρίο. Είχε ίσια κατάμαυρα μαλλιά κομμένα καρέ, ήταν ψηλή και λεπτή κι αρκετά κοκέτα για την εποχή της. Θα’ μουν - δε θα ‘μουν πέντε τότε, μα

nosyparkernoreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-52891685696563360472007-01-07T21:04:00.000+02:002007-01-07T21:13:57.556+02:00

Σήμερα πήρα την απόφαση να ξεστολίσω. Μια κουβέντα είναι. Ποιος έχει όρεξη να τα μαζεύει όλα αυτά; Λες και δε μου φτάνει η μελαγχολία των γιορτών, έχω και τη μεθεόρτια. Το σπίτι μου φάνηκε γυμνό χωρίς τις κόκκινες αγιοβασιλιάτικες γιρλάντες, τα αστεράκια που ανάβανε στην μπαλκονόπορτα, τους φωτοσωλήνες, τις καμπανούλες, τις μπάλες και τις γιρλάντες στο δέντρο.Η nosy επί τω έργωΜου φαίνεται του

nosyparkernoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-33950542.post-76524297089958848152007-01-07T02:41:00.000+02:002007-04-09T19:19:56.779+03:00

Photo by wogasianΓυρίζω σπίτι. Οι πιο όμορφες ώρες της μέρας είναι οι νυχτερινές. Τότε που όλοι κοιμούνται ή διασκεδάζουν κι οι δρόμοι είναι σχεδόν άδειοι. Η άσφαλτος απλώνεται κάτω απ’ τα λάστιχά μου, τρέχει μαζί μου οδηγώντας στο πουθενά. Μια στροφή 180º θα μ’ έβγαζε σε σένα.Θα μπορούσα να τραβήξω νότια και να ‘ρθω να σε συναντήσω. Να σου δώσω δυο φιλιά, μετά να ξαπλώσω, να κλείσω τα μάτια, να

nosyparkernoreply@blogger.com3