πρωτομαγιά

Photo by amberfoxwing

Πρώτη του Μάη κι αντί για χέρια γεμάτα λουλούδια έχεις μια άδεια θλίψη στο βλέμμα. Το ‘ξερες από χθες, το ένιωθες να ‘ρχεται αργά, βασανιστικά, σαν αντίστροφη μέτρηση. Κι εσύ το κατάλαβες με το που άνοιξε τα μάτια της το πρωί, μα προτίμησες να πεις κάτι χαζό για να χαμογελάσει.

Δυστυχώς, αυτό το blog από δω και μπρος θα αυτολογοκρίνεται. Δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες. Ούτε οι φίλοι δεν αντέχουν πια να σε διαβάζουν. Η αλήθεια σου τους βαραίνει. Θα πρέπει λοιπόν να προσέχεις τι λες, πώς το λες και για ποιον το λες. Θα πρέπει να σκέφτεσαι μήπως κάποιον πληγώσεις ή μήπως κάποιον εκθέσεις. Θα πρέπει να δικαιολογείσαι για ό,τι όμορφο κι αυθόρμητο έχεις μέσα σου, για τα αισθήματά σου και για το ίδιο σου το είναι ακόμα. Σε λίγο θα πρέπει να ζητάς και συγνώμη που νιώθεις τόσα πολλά.

Ας είναι... Καλό του ταξίδι...