35 και μισό

Photo by senyphine

Νούμερο παπουτσιού. Μικρό. Όπως κι ο κόσμος μου. Ξέρεις πώς είναι να ζεις στο μικρόκοσμο; Σαν να βγήκες από παραμύθι, αυτό με την Τοσοδούλα που κοιμόταν και ξυπνούσε σ’ ένα λουλούδι. Από άλλο πλανήτη θαρρείς, δε σ’ αγγίζει τίποτα, μα κανείς δεν είναι εξίσου μικρός για να χωρέσει στον κόσμο σου. Κι όμως, αν ήθελε να μπει, θα χωρούσε. Κάποιοι φοβούνται μη χαλάσουν το σπιτάκι μου. Νομίζουν πως θα κάνει ΚρΑκ και θα σπάσει. Σαν έκθεμα μουσειακό [ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ] σαν μέσα σε μια γυάλινη φούσκα ή σε χρυσό κλουβί με χειροποίητο κιγκλίδωμα, κι αυτοί κάνουν κύκλο γύρω μου κι απλώς με κοιτάζουν. Κάποιες φορές φοβάμαι κι εγώ πως θα με ποδοπατήσουν άθελά τους, ότι μια μέρα μια μεγάλη πατούσα θα πέσει πάνω μου και θα συντριβώ κάτω απ΄το βάρος της. Τα βράδια ξέρω πως έρχεσαι και με παρατηρείς κρυφά την ώρα που ονειρεύομαι. Μέσα από κλειστά ματόκλαδα κι εγώ σε κατασκοπεύω και κάνω πως κοιμάμαι για ν’ ακούω την ανάσα σου. Δε με νοιάζει, και μέρα έλα αν θες, θα σου γδύνομαι και θα σ’ αφήνω να κοιτάς. Ξέρω πως δε θέλεις να μ’ αγγίζεις. Νούμερο παπουτσιού 35 και μισό. 35 καρυδότσουφλο - 36 βαρκούλα. Ξέρεις πως είναι να μη βρίσκεις παπούτσια και να στριμώχνεις πατάκια για να σου κάτσει στο πόδι σωστά; Σαν να μπαλώνεις τα κενά της ζωής σου για να μη μπάζει από πουθενά. Και να προσπαθούν να σε πείσουν ότι σου στρώνει μια χαρά. Πώς μπορείς να ξέρεις εσύ πώς νιώθει το δικό μου πόδι; Σταμάτα να μου λες τι μου πάει καλύτερα και πιάσε ένα γοβάκι χορού σε κόκκινο, 35 και μισό ακριβώς. Στην προηγούμενη ζωή μου ήμουν σίγουρα γάτα. Στην επόμενη το ξέρω πως θα ‘μαι πουλί. Μοιάζω όλο και περισσότερο με πουλί τελευταία. Πάντα είχα φτερά μα δεν το ‘ξερα. Χρόνια τώρα προσπαθούν να με μάθουν να πατάω γερά. Ξέρεις αλήθεια πως είναι να πετάς; Από ψηλά φαίνονται όλα μικρά κι εσύ νιώθεις μεγάλος. Και δεν έχεις ανάγκη από παπούτσια καθόλου. Και είναι όλα ολόκληρα, όχι μισά. Αυτό το "μισό" είναι που με πληγώνει. Που εδώ κάτω είναι όλα μισά...