Μαύρος γάτος με πράσινα μάτια



Ένας γάτος μ’ έβγαλε χθες βράδυ απ' τη ρουτίνα.
Ήρθε αργά και μου χτύπησε την πόρτα, ήθελε παρέα και κουβέντα.
Αργότερα ήθελε μπύρες και μια βόλτα στα κεραμίδια.
Δεν του χάλασα χατίρι.
Δε μου χτυπάν την πόρτα κάθε μέρα μαύροι γάτοι.
Τα ήπιαμε λοιπόν μαζί, του είπα ιστορίες και τα μουστάκια του γελούσαν.
Με χάζευε και χουρχούριζε, μπορεί καν να μην άκουγε τι του 'λεγα,
αλλά μήπως τι με νοιάζει;
Πήγαμε σπίτι το πρωί, αφού πρώτα σουλατσάραμε στην πόλη.
Μου έφτιαξε καφέ, με σκέπασε κι έκατσε εκεί να με φυλάει.
Δε ζήτησε τα χάδια μου, μόνο μου έδωσε απλόχερα τα δικά του.
Κι έμεινε εκεί στην αγκαλιά μου,
ένα μικρό μαύρο γατί με πράσινα μάτια να ρουθουνίζει.
Κοιμήθηκα.
Όταν σηκώθηκα να φύγω, τον φίλησα γλυκά στη μούρη.
Ήρθε στη πόρτα κι έμεινε εκεί να με κοιτάει ν’ απομακρύνομαι στη σκάλα.
Του έβγαλα αυθάδικα τη γλώσσα.
Ακόμα χαμογελάω...

3 σχόλια:

Tamara de Lempicka είπε...

Καλα εκανες και του ανοιξες του γατουλη...Οπως λες κι εσυ δε σου χτυπαν τη πορτα καθε μερα γατουληδες...και οπως σου εγραψα και στο πρωτο σου ποστ, αν ειναι να ρθει, θα΄ρθει...
Ειτε σε μορφη γατουλη, ειτε σε μορφη συντροφου, φιλου, ευκαιριας...
Αρκει ν'ανοιγεις την πορτα σου που και που και να δεχεσαι τα χαδια του...

Mantalena Parianos είπε...

νιάου
του άνοιξες την πόρτα κι ας μην τον ήξερες;
(κι εγώ θα του άνοιγα)
;)

VITA MI BAROUAK είπε...

Βρε τι μου θύμισες τώρα... Την παλιά μου συγκάτοικο την Εριέττα, πού συνήθιζα να τις βάζω βότκα στο γαλατάκι της...