darklord

Στη χώρα που ακόμα βρέχει




Νύχτα τον γνώρισε - ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Γιατί εκείνος την είχε προσέξει από πριν. Και της είχε αφήσει ένα μήνυμα σε μια ιστοσελίδα. Εκείνη δεν είχε δώσει σημασία τότε, ήταν ένα μήνυμα σαν όλα τ’ άλλα, αδιάφορο, ένα από τα πολλά...

Πέρασαν μήνες από κείνη τη μέρα, μέχρι που ένα βράδυ χαζεύοντας τυχαία στο νετ, έπεσε πάνω στο προφίλ του. Δεν τον θυμόταν. Δεν είχε φωτογραφία, τουλάχιστον όχι κάποια που να δείχνει πώς είναι. Μια φωτό κομμένη στη μέση σχεδόν, ένα μαύρο μακό, ένα μπράτσο με μια φλέβα να προεξέχει, μισό μάγουλο και μια υποψία από χείλη. Και το ταβάνι... Κι όμως υπήρχε κάτι εκεί που ήταν αρκετό να της κεντρίσει το ενδιαφέρον. Η φλέβα αυτή της ξύπνησε κάτι πρωτόγνωρο.

Η ώρα ήταν περασμένη. Νύχτα καλοκαιριού, η πόλη άδεια, οι περισσότεροι έλειπαν σε διακοπές. Αυτή μόνη σπίτι, μ’ ένα μπουκάλι λευκό κρασί να σκοτώνει τις ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Τα στοιχεία στο προφίλ του λειψά, δεν έλεγαν κάτι για κείνον. Τοποθεσία: «Εδώ πάντως βρέχει». Κι όμως κάτι της έλεγε πως πρέπει να του μιλήσει. Του άφησε μήνυμα και προς μεγάλη της έκπληξη εκείνος απάντησε σχεδόν αμέσως. Κι οι δυο online λοιπόν. Τουλάχιστον θα είχε κάτι να περάσει την ώρα της.

Τις μέρες που ακολούθησαν έμαθε πολλά γι αυτόν. Όχι όλα όσα θα ‘θελε, της τα έλεγε μισά και άφηνε πάντα κάτι να αιωρείται. Τον συναντούσε πάντα μετά τα μεσάνυχτα, ήταν βλέπεις κι η διαφορά της ώρας. Τον περίμενε να τελειώσει απ’ τη δουλειά για να τα πούνε. Δεν τον είχε δει ακόμα κι αυτό ήταν αρκετό για να την εξιτάρει. Μια φορά μονάχα την άφησε να δει κάτι λίγο απ’ αυτόν, μέσω μιας webcam, νύχτα, μαύρο σκοτάδι πίσσα στο δωμάτιο, κι αυτός με μαύρο μακό να πίνει κρασί και να δείχνει μόνο το στέρνο του, δυο μπράτσα γυμνά, δυο χέρια μ’ ασημένια δαχτυλίδια κι ένα μενταγιόν στο λαιμό που μόλις μπορούσε να διακρίνει. Τα χείλη του μόνο έβλεπε, όχι πιο πάνω...

Η κουβέντα τους, συχνά αποκαλυπτική, είχε κάτι που τραβούσε και τους δυο ως τα χαράματα. Όσο πιο πολλά λέγανε, τόσο περισσότερα ήθελε να μάθει ο ένας για τον άλλον. Την άφηνε να τον μαθαίνει σιγά σιγά, της αποκάλυπτε λίγα κάθε φορά φροντίζοντας να της κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον. Εκείνη απ’ τη μεριά της έκανε ακριβώς το αντίθετο, πάντα έτσι ήταν, δεν άφηνε τίποτα για το τέλος, ήταν του «όλα ή τίποτα» - εξάλλου δεν είχε και τίποτα να χάσει, ούτε καν το χρόνο της, είχε όσο χρόνο ήθελε στη διάθεσή της. Μέρες κενές και νύχτες ατελείωτες, πρόσφατα προδομένη από έναν έρωτα που της άφησε ανοιχτές πληγές, προσπαθούσε να γιατρέψει τα σημάδια της, να μη σκέφτεται, να γεμίζει τα βράδια της ευχάριστα και να μπορεί να κοιμάται τις μέρες χωρίς πόνο. Έπινε. Κι ανοιγόταν. Σ’ έναν άγνωστο. Κάποιον που είχε γνωρίσει λίγα βράδια πριν, που την έκανε να χαμογελά και να ξεχνιέται, που της γινόταν απαραίτητος μέρα τη μέρα, που είχε την περιέργεια να δει κι από κοντά, μα ήξερε πως αυτό δε θα γινόταν.

Μέχρι που εκείνος το πρότεινε πρώτος. Κι εκεί ήταν που, στο ενδεχόμενο μιας επικείμενης συνάντησης, εκείνη τρόμαξε κι έκανε πίσω... Το τελευταίο που χρειαζόταν ήταν μια ακόμα ερωτική ιστορία, ένα σκαλί να πατήσει πάνω για να ξεπεράσει το προηγούμενο και ν’ ανέβει λίγο πιο ψηλά. Αρκετά μπερδεμένη ήταν, της έφταναν όσα είχε περάσει τους προηγούμενους μήνες. Του είπε ψέματα ελπίζοντας πως εκείνος θα πληγωθεί, πως θα θιχτεί ο αντρικός του εγωισμός και θα κάνει πίσω. Κι έτσι έγινε! Ήρθε στην Ελλάδα και δεν την πήρε ούτε ένα τηλέφωνο. Κάποια μεταμεσονύκτια sms, άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε κι αυτό ήταν όλο.

Εκείνη πολλά βράδια τον σκεφτότανε. Της φαινόταν αστείο να τους χωρίζουν μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα, αντί για τη θάλασσα που τους χώριζε πριν κι όμως ν’ αφήνουν προφάσεις κι εγωισμούς σαν μικρά παιδιά να μπαίνουν ανάμεσά τους. Είχε το τηλέφωνό του. Σκέφτηκε να μπει στ’ αμάξι και να τραβήξει νότια. Αν πήγαινε να τον βρει, εκείνος ίσως να μαλάκωνε. Ίσως να περίμενε μια δική της κίνηση, μια κουβέντα, μια πρόσκληση να πάει να την συναντήσει. Κάτι που δεν έγινε ποτέ.

Κι οι μέρες πέρασαν και μαζί τους κι οι διακοπές του κι εκείνος γύρισε πίσω στη χώρα που πάντα βρέχει. Κι εκείνη δεν τον γνώρισε ποτέ. Μέχρι που χθες τον είδε πάλι. Κατά τύχη, μήνες μετά. Και σήμερα πάλι, εκείνος μπήκε για να τη «συναντήσει». Και να της χαρίσει ένα τραγούδι. Και της θύμισε πως είχαν κάνει σχέδια γι αυτά τα Χριστούγεννα, να πάει εκείνη να τον βρει στη χώρα που πάντα βρέχει. Μόνο που τώρα στην καρδιά της δε βρέχει πια. Και της έχει αφήσει μόνο μια πολύ γλυκιά ανάμνηση. Σκοτεινή μα γλυκιά... Αλμύρα που σκάει στο πρόσωπο σαν στέκεσαι κοντά στο βράχο κι ατενίζεις το πέλαγος. Ποιος ξέρει; Ίσως στο μέλλον. Ίσως...


10 σχόλια:

homelessMontresor είπε...

Wow!

P.s. Αμάν πια αυτά τα ίσως! Λίγη δράση!

Γκρινιάρης είπε...

Μ' άρεσε πολύ!

Καληνύχτα.

Ανώνυμος είπε...

dieksodos kai fugh apo tin pneumatikh mizeria pou mas periballei(kai mas epivallei poikilotropws h koinwnia mas ) h mousikh na mas taksidevei sth gh tou oneirou,s etopous galhnious,makrinous,h perisulogh, h suzhthsh me atoma pou exoun tis idies me emas anhsuxeies kai provlhmatismous ,h apomonwsh sto diavasma kai fisika sto grapsimo,pou ektonwnei ta sunesthimata kai apofortizei ton evaisthito eswteriko mas kosmo.Pano sto xarti apotupwnontai ...oi provlhmatismoi mas ....anhsuxies mas ....ta erwthmatika mas ....oi elpides mas .Mia leukh kola pou filoksenei kai apodexete tis skepseis mas ,mikra kaligrafika skalismata,xwris kritikh,xwris sxolia.Enas mikros ,zestos ,katadikos mas xwros anapo8eseis twn synais8hmaton mas ,opou prostateumena apo kaloproairete h kai kakoboules epikriseis ,mporoun elefthera na eiparxoun kai na ekfrazontai...
sth xwra pou akoma vrexei :)

φεγγαροαγκαλιασμενη είπε...

..πολυ ομορφο..πολυ τρυφερο..πολυ αληθινο..την καλημερα μου..!!

Alkyoni είπε...

περιεργούλι...σαν κείμενο πανέμορφο
Αλλά...το διαδίκτιο παίζει πολλά παιχνίδια,πολλές φορές άσχημα γιατί κάπου μπλέκεται και η "φαντασία",θέλουμε δεν θέλουμε χάνεται η λογική....παρασυρόμαστε κι άντε να συνδυάσεις μετά την πραγματικότητα με όσα "ζούσες"
Χαίρομαι που η ηρωίδα σου για τον οποιονδήποτε λόγο,δεν μπήκε σ αυτό το "ταξίδι",απ τ όνειρο στην πραγματικότητα,χαίρομαι που κράτησε μια γλυκιά έστω και σκοτεινή ανάμνηση.
το σκοτεινή να υποθέσω δεν είναι χαρακτηρισμός επειδή βράδυ γινόντουσαν οι συναντήσεις και το δωμάτιό του ήταν σκοτεινό;;
Πέρα απ το διαδίκτυο,δεν σου χει τύχει να σαι με μια παρέα και ανεξάρτητα απ ότι γίνεται γύρω σου,η ανάμνηση που έχεις μετά να είναι λουσμένη στο φως,ή αντίστοιχα στο "σκοτάδι" ; Για μένα κάτι άλλο κρύβεο το "σκοτεινή"
καλή σου μέρα περίεργο
φιλιά :)

H.Constantinos είπε...

Nosy, σε βρίσκω κεφάτη, απαστράπτουσα, νοσταλγική και πολυγραφότατη!

evita είπε...

Πριν 2 χρόνια γνώρισα τον Γ. απο το νετ, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που εσύ περιγράφεις. Μέναμε ως αργά να μιλάμε, θυμάμαι πως κάποιες φορές βρεθόμασταν στις 11 το βράδυ και κλείναμε μόνο όταν εγώ του έλεγα πως έξω έχει φως. Άλλες φορές πάλι και οι δύο online με συντροφία τη γνώση ότι ο άλλος είναι κάπου εκεί έξω αποκοιμόμασταν με το msn ανοιχτό απλά και μόνο για να πούμε ένα καλήμέρα.

Μεγάλη ευτυχία από παράξενες καταστάσεις. Μόνο που εγώ μετά απο λίγο καιρό τον έβλεπα μέσα απο μια web cam και εκείνος το ίδιο.

Τον ερωτεύτικα, εκείνος ποτέ δεν έμαθα. Τωρά πια σπάνια μιλάμε και ποτέ δε κατάλαβα το λόγο.

Σε ευχαριστώ πολύ που ομόρφυνες αναμνήσεις με ένα υπέροχο τρόπο γραφής.

ΥΣ. Επειδή είναι η πρώτη φορά που συμμετέχω στο μπλογκ σου ήθελα να σου πω οτι αν και δεν έχει πολύ καιρό που το βρήκα έχω γίνει φανατική. Keep writing.

VITA MI BAROUAK είπε...

βρε συ τι έγινε μπορώ να comentarw και χωρις να μΑΙ beta??
Ακομα δεν αξιώθηκα nosy, ακόμα...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!!!

zouperman είπε...

Πολυ καλο το ποστ.

ζ

Ανώνυμος είπε...

πολύ καλό για μια νύχτα άδεια σαν και αυτή, σε ένα άδειο σπίτι. Με ένα μπάρμαν να με κοιτάει, μα ποτέ να μην μου μιλάει.. (ρίχνω το επίπεδο παίδες το ξέρω, αλλά τι να κάνω, αυτός είναι ο πόνος μου.. σήμερα) :) Καλό βράδυ