Αναζητώντας την Αγάπη (μέρος πρώτο)


Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα αγόρι σαν όλα τ’ άλλα. Ζούσε σε μια μεγάλη πόλη, όπως εγώ, όπως εσύ. Τα είχε σχεδόν όλα, όμως δεν ήταν ευτυχισμένο. Του έλειπε η αγάπη κι η ζωή του φαινόταν μισή. Αποφάσισε λοιπόν μια μέρα πως θα ψάξει να τη βρει. Θα πήγαινε όπου χρειαστεί προκειμένου να βρει την αγάπη του.

Το πρωί που ξεκίνησε, συνάντησε στην είσοδο το κορίτσι της διπλανής πόρτας.
«Φεύγω» της είπε «Θα λείψω καιρό, μην ανησυχήσεις»
«Πού πας;»
τον ρώτησε εκείνη
«Πάω να ψάξω την αγάπη μου»
«Πού θα ψάξεις;»
«Παντού»
«Θα μου λείψεις. Να προσέχεις. Καλή τύχη!»
Το κορίτσι τον αποχαιρέτησε με μια αγκαλιά.

Πέρασαν μήνες. Το αγόρι διέσχισε θάλασσες, βουνά, ποτάμια μα δεν είχε βρει ακόμα την αγάπη του. Αναρωτιόταν μήπως τη συνάντησε και δεν την αναγνώρισε. Μήπως δεν την πρόλαβε για λίγα λεπτά σε κάποια στροφή, μήπως εκείνη του κρυβόταν για να του παίξει παιχνίδια, μήπως ήθελε απλά να τον δυσκολέψει. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο απογοητευόταν και μαράζωνε μέρα με τη μέρα.

Ένα σούρουπο τον βρήκε να κάθεται κάτω από ένα δέντρο στο δάσος. Ήταν θλιμμένος και δεν πρόσεξε τη γριούλα που τον πλησίασε ξαφνικά.
«Τι κάνεις μόνος εδώ παιδί μου μέσα στην ερημιά;» τον ρώτησε η γιαγιά.
«Ψάχνω να βρω την αγάπη μου» της είπε «όμως κουράστηκα να την ψάχνω κι εκείνη να μην έρχεται. Φοβάμαι πως δεν υπάρχει, γιαγιά. Λέω να γυρίσω πίσω»
«Συνέχισε»
του είπε εκείνη «Για όλους μας υπάρχει κάπου μια αγάπη. Θα τη βρεις. Κι αν όχι, θα σε βρει εκείνη.»
«Πώς θα την αναγνωρίσω; Αν με προσπεράσει και δεν τη δω; Αν δεν την προσέξω καν;»
τη ρώτησε με ανησυχία.
«Μη φοβάσαι. Όταν τη δεις, θα την αναγνωρίσεις αμέσως» τον καθησύχασε η γριούλα. «Μόνο μη σταματήσεις να την ψάχνεις. Και να έχεις πάντα τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά! Να, πάρε κι αυτό για φυλαχτό, θα σου φέρει γούρι» και του έδωσε ένα μικρό κοριτσίστικο ασημένιο χτενάκι με μια πέτρα τυρκουάζ.
«Ήταν της εγγονής μου, μην το χάσεις!» είπε η γιαγιά κι όσο ξαφνικά ήρθε, άλλο τόσο ξαφνικά εξαφανίστηκε, αφήνοντάς τον πάλι μόνο στο δάσος να κοιτά γύρω του με απορία.



ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

12 σχόλια:

zouri1 είπε...

ela pes oli tin istoria tora.

gritbound είπε...

Δε παίζει...

dr.Uqbar είπε...

Πόσο μ'αρέσει όταν νιαουρίζεις ρομαντικά...
Αλλά και κόψιμο από τώρα;

VITA MI BAROUAK είπε...

Πραγματικά έχεις δίκιο! Φαίνεται ότι το βράδυ της πανσελήνου την πέρασες κι εσύ πάνω σε κάποιο ψηλό βράχο όπου δέχτηκες την επιφοίτηση του φεγγαριού…

homelessMontresor είπε...

Δε θέλω να μάθω το τέλος από τώρααααααααα...
Άσε να έχει και λίγο suspense!

Ανώνυμος είπε...

Αντε ντε μας εσκασες.
Πες τη συνεχεια

sorry_girl είπε...

Πολύ όμορφο!

Alkyoni είπε...

γατουλάκο το mail το πήρες;;
όσο για την πανέμορφη ιστοριούλα ξέρω-μάντεψα το τέλος
δεν θα το πω,μ αρέσει πολύ όπως την αφήνεις να εξελιχτεί..
το χτενάκι για τα μαλλιά...τυρκουάζ χρώμα...σκέψου πόσο και με πόσα άλλα μποείς να "παίξεις"
...Φιλί

ΣεΞπΥρ είπε...

Πολύ καλό κοριτσάκι, περιμένω να δω και την συνέχεια. :)

Ανώνυμος είπε...

και γω που νομιζα οτι μονο στις συνταγες ησουνα expert!

nosyparker είπε...

Μήτσε, κρύβε λόγια, δεν έωχ καμιά όρεξη να μου μαζεύονται σπίτι οι bloggers και να μου ζητάνε να τους μαγειρεύω :p

Πολυμηχάνος είπε...

Τι θα γίνει ρε γατόφιλη, αν και εύκολα προβλέψιμη, θα μας βάλεις την συνέχεια επιτέλους;